''Nim nadejdzie lato'' to powieść autorstwa Erich Maria Remarque wydana w 1961 roku.
Książka od lat znajdowała się w biblioteczce mojego domu rodzinnego, lecz nigdy wcześniej nie poczułam specjalnej ochoty, by ją przeczytać. Być może przez okładkę? Przyznam szczerze, że grafika mi się nie podoba, więc może to ona tak mnie zniechęcała do przeczytania tej pozycji.
Jednak w ostatnich dniach, nie mając co czytać, postanowiłam sięgnąć po jedną ze starszych książek mieszczących się w moim domu. Kierując się powiedzeniem, iż nie należy oceniać książki po okładce, sięgnęłam właśnie po ''Nim nadejdzie lato''. Czy żałuję?
Książka opowiada historię Clerfayta, kierowcy wyścigowego i Lillian, młodej, pięknej kobiety chorej na gruźlicę. Drogi tych dwojga łączą się przypadkowo, a wspólne rozmowy powoli zbliżają do siebie. Czy zrodzi się między nimi to jedno wyjątkowe uczucie? Czy będzie im dane przeżyć tyle lat, ile dane jest przeciętnemu człowiekowi?
Powieść jest bardzo smutna i trudna emocjonalnie. Znajdziemy tutaj mnóstwo refleksji nad życiem, jego kruchością, przemijaniem. Będziemy mogli zadawać sobie pytanie, dlaczego jednym dane jest dożyć starości, a inni umierają w bardzo młodym wieku, zanim tak naprawdę zaczną wchodzić w życie.
Poznajemy w tej historii Clerfayta, którego sposób na życie jest bardzo ryzykowany, a mimo to bohater ani myśli z tego zrezygnować. I poznajemy również Lillian, która jak niczego innego pragnie żyć. Pragnie czerpać z życia garściami, gdyż wie, że nie zostało jej go wiele. Dla niej dzień jest jak kilka lat. Równocześnie ma ogromny żal do osób, które nie podchodzą do życia rozważnie lub które twierdzą, że woleliby zginąć niż zostać kalekami. Poznając historię Lillian, zaczynamy ją rozumieć i zgadzać się z jej podejściem.
Książka jest pełna wartościowych przesłań, cytatów, zdań, nad którymi czujemy potrzebę zatrzymania się i zastanowienia. Czytając tę historię, możemy odczuwać wszystkie możliwe emocje, a ilość wylewanego w jej stronę smutku, złości czy żalu jest nieograniczona.
Zakończenie mnie zaskoczyło, mimo że jego część przewidziałam. Sprawiło, że na moment wstrzymałam oddech, kręciłam głową z niedowierzaniem i błagałam, żeby to wszystko okazało się nieprawdą. Moje oczy się zaszkliły, a serce pękło na pół. Książkę odłożyłam ze smutkiem, bólem, a jednocześnie z wzruszeniem i wdzięcznością, że przeczytałam coś tak dobrego.
Ta pozycja jest idealnym przykładem na to, iż nie należy oceniać książki po okładce!
Polecam tę książkę. Naprawdę gorąco ją polecam. Odkąd ją skończyłam, nie mogę przestać o niej myśleć. Ta historia wciąż żyje w mojej głowie i sercu. I jestem pewna, że będzie tam żyła jeszcze przez długi, długi czas.
Nie zwracajcie uwagi na okładkę, która nie jest najpiękniejsza. Weźcie pod uwagę jedynie to, że książka została napisana prawie sześćdziesiąt lat temu, więc jej język różni się od współczesnego. Nie jest on jednak skomplikowany ani ciężki w odbiorze. Książkę pod tym względem czyta się łatwo i przyjemnie.
Muszę dodać tylko, że raczej nie poleciłabym tej książki każdemu. Z faktu, iż jest ona smutna, trudna i bardzo emocjonalna, myślę, że dla osób w podobnej sytuacji do głównej bohaterki, osób chorych, starszych czy bardzo wrażliwych czytanie tej historii mogłoby być zbyt ciężkie. Być może wzbudziłoby w nich obawy, strach czy wprowadziłoby w dołek psychiczny. Powtórzę, że książka jest o przemijaniu i śmierci, więc osoby wyczulone na tym punkcie mogłoby to przerosnąć.
Wszystkich innych jednak gorąco zachęcam do zapoznania się z tą lekturą.
Mnie uświadomiła ona, że szukałam świetnych książek wydanych współcześnie, a nie pomyślałam o tym, że we własnym domu mogę mieć taką perełkę wydaną kilkadziesiąt lat temu. Cieszę się też, że przeczytałam tę książkę właśnie teraz. Przed laty mogłabym jej nie zrozumieć, mogłaby ona nie trafić do mnie tak, jak trafiła teraz. Otrzymała ode mnie wysoką notę i trafiła na listę najlepszych książek, które przeczytałam w 2020 roku.
Chciałabym, bardzo chciałabym, aby tę książkę poznało więcej ludzi. Aby współcześnie wciąż była czytana. Gdyż naprawdę jest tego warta! Tak mocno pragnę zachęcić Was do zapoznania się z tą pozycją, że aż ciężko jest mi to wszystko ubrać w słowa. Na koniec napiszę więc po prostu: Czytajcie! Czytajcie, bo ta książka naprawdę na to zasługuje! Ja jestem przekonana, że jeszcze nie raz do niej powrócę.
Jestem bardzo ciekawa, czy zapoznaliście się już z tą książką? Jeśli nie, to macie w planach? A może widzieliście film nakręcony na jej podstawie: ,,Bobby Deerfield''?
KILKA CYTATÓW Z KSIĄŻKI:
Kto nie oczekuje niczego, nigdy nie będzie rozczarowany.
Nic nie jest tak złe ani tak dobre jak myślimy. Nic nie jest ostateczne.
Bo czym właściwie jest długie życie? Długą przeszłością. A przyszłość zawsze sięga tylko do następnego oddechu.
Nie było potrzeby patrzeć życiu w oczy. Wystarczyło je czuć.
Człowiek jest wielki w zapominaniu.
INFORMACJE O KSIĄŻCE:
TYTUŁ: Nim nadejdzie lato
AUTOR: Erich Maria Remarque
WYDAWNICTWO: Czytelnik
GATUNEK: Literatura piękna
LICZBA STRON: 248
OPRAWA: Miękka
DATA WYDANIA: 01.01.1992
MOJA OCENA: 8/10
INNE WYDANIA:

Komentarze
Prześlij komentarz