Czasami prawda rozciąga się daleko za horyzont.
Jałowe lata bez wschodów i zachodów słońca. Wspomnienia jak burza piaskowa, jak skrzypienie desek w starym domu. Smugi przeszłości płytko pod skórą. Gry komputerowe i bułgarski rap.
Maniek i Zuza mieszkają po sąsiedzku na warszawskim Mokotowie. On, były saper, próbuje spisać wspomnienia z misji w Afganistanie, mając nadzieję wreszcie stamtąd wrócić. Ona, dziecko pokolenia Y, uczy się żyć na własny rachunek i mimowolnie zatraca się w rodzinnej tajemnicy. Choć z pozoru nic ich nie łączy, ciążą ku sobie, niezdolni i niechętni do pielęgnowania więzi z otoczeniem.
Nowa książka Jakuba Małeckiego to zaskakująca opowieść o tęsknocie, przyjaźni i odwadze. O konfrontacji z zadrą – własną i cudzą. O próbach znalezienia właściwej wersji siebie.
- Opis wydawcy
Maniek po misji w Afganistanie mierzy się z zespołem stresu pourazowego. Kiedy dostaje propozycję napisania książki, która opowiadałaby o tym, czego doświadczył, zaczyna walczyć ze swoją przeszłością, trudnościami i tym, co w nim drzemie, nie pozwalając normalnie żyć.
Zuza opiekuje się swoją schorowaną babcią, przy której przychodzi jej udawać własną matkę. Zaś z czasem postanawia spróbować rozwikłać pewną rodzinną zagadkę.
Jest to książka o dwójce młodych ludzi, którzy starają się odnaleźć we współczesnym świecie, walcząc ze swoimi słabościami, samotnością. To historia o przyjaźni, o poszukiwaniu samego siebie, o próbie pojednania się, przebaczenia i pogodzenia z niemoralnymi rzeczami, których kiedyś przyszło nam się dopuścić.
"Horyzont" był moim drugim spotkaniem z twórczością Jakuba Małeckiego.
Nie wiem, jak autor to robi, ale jego książki wydają mi się inne od całej reszty. Mają w sobie coś tajemniczego, nieoczywistego, subtelnego. Z jednej strony napisane są prostym językiem, opowiadają o zwykłych bohaterach i prawdziwym życiu, a jednak w tym wszystkim kryje się coś, co sprawia, że te historie mają własny, niepodrabialny smak.
I choć ich zakończenia często pozostawiają we mnie niedosyt czy wydają mi się zbyt otwarte, to mimo tego, a może i właśnie dzięki temu zostają w mojej głowie na bardzo długi czas.
"Horyzont" wciąż nie daje mi o sobie zapomnieć. I jestem pewna, że prędko to nie nastąpi.
Jeśli jeszcze nie poznaliście twórczości Jakuba Małeckiego, koniecznie powinniście to nadrobić. Gwarantuję, że każda sekunda spędzona z książką autora będzie niezwykła, a Wy przeniesiecie się w inny świat. Bardzo bliski, a jednocześnie tak odległy. Świat, w którym niekoniecznie chcielibyście się znaleźć, a który po odłożeniu książki nie da Wam o sobie zapomnieć.
Książkę przeczytałam w ramach akcji Czytaj PL 💛.
Zamykam komputer i staję przy oknie, marząc, żeby przyszło już jutro, choć wiem, że jutro nic nie zmieni — nadal będę tym samym człowiekiem, a za oknem nadal będzie ten sam widok.
W końcu uświadamiasz sobie główny powód, dla którego nie popełniasz samobójstwa: twoim rodzicom, twojej siostrze i kumplowi byłoby później bardzo przykro. Żyjesz dalej.
Być może tylko w takiej bezpiecznej fikcji da się istnieć naprawdę.
INFORMACJE O KSIĄŻCE:
TYTUŁ: Horyzont
AUTOR: Jakub Małecki
WYDAWNICTWO: SQN
GATUNEK: Literatura piękna
LICZBA STRON: 336
OPRAWA: Miękka
DATA WYDANIA: 18/09/2019
MOJA OCENA: 8/10

Komentarze
Prześlij komentarz