Pierwszy tom serii ,,Matki i córki" - ,,Aniela" mnie zachwycił. Z podekscytowaniem sięgnęłam po ,,Wandę", licząc na kolejną porywającą historię. Czy tak też było?
Wanda jest ostatnim dzieckiem Anieli i Adama. Gdy została poczęta, jej matka miała czterdzieści lat, a wiadomość o ciąży wcale jej nie ucieszyła. Aniela nie czuła się na siłach, by wychowywać kolejne dziecko, do tego stopnia, że dążyła do tego, by się go pozbyć. Jednakże pomimo wszelkich tych wstrząsających starań, z czasem na świat przyszła zdrowa dziewczynka.
Wanda od początku nie miała łatwego życia. Jej rodzice nie zwracali na nią większej uwagi, a jedyną osobą, która okazywała jej ciepłe uczucia, była babcia Franciszka. Starsza kobieta pragnęła zrekompensować dziecku brak rodzicielskiej miłości, a także odpokutować tym winy swojej przeszłości i czyny, jakich się dopuściła względem własnej córki.
Relacje Wandy i Franciszki były tak bliskie, iż dziewczynka długo nie mogła pogodzić się ze śmiercią ukochanej babci. Niemniej życie toczyło się dalej, a Wanda obiecała sobie, że będzie podążała za swoimi marzeniami, rozwijała się i wiodła inne życie, niż jej rodzice oraz rodzeństwo. Pragnęła się kształcić, skończyć dobrą szkołę, ale przede wszystkim zostać pisarką. Jej bogata wyobraźnia oraz głęboka wrażliwość od najmłodszych lat przyczyniały się do tworzenia opowieści i przelewania ich na papier. Wierzyła, że uda jej się spełnić swoje najskrytsze marzenie. Nie sądziła tylko, jak bardzo dorosłe życie odbiega czasami od dziecięcych wizji.
,,Wanda" to niezwykle emocjonalna, momentami bolesna powieść o zawiłych kolejach losu, krętych ścieżkach życia, marzeniach, które nie zawsze się spełniają i odwiecznych walkach serca z rozumem.
Postać Wandy była mi bardzo bliska, głównie dlatego, że posiadałyśmy wspólną pasję - miłość do pisania. Miałam nadzieję, że determinacja tej bohaterki nigdy nie ustanie i pomimo przeciwności losu, dziewczyna będzie dążyła do tego, by spełnić swoje marzenia.
Miała szansę wieść zupełnie inne życie, niż jej rodzina. Miała szansę rozwijać swój dar. Miała szansę na życie u boku mężczyzny, który traktowałby ją z szacunkiem i miłością, zakańczając tym złą passę, która ciążyła wcześniej nad jej mamą i babcią.
Podobnie jak było w przypadku Anieli, Wanda również z czasem straciła w moich oczach. Tak jak z początku ją podziwiałam, tak później całkowicie przestałam ją rozumieć. Nie dowierzałam, jak mogła być aż tak infantylna, jak mogła podejmować tak płytkie, nierozsądne decyzje. Irytowała mnie na każdym kroku i mam wrażenie, że zyskała tym miano jednej z najbardziej irytujących bohaterek książkowych.
Drażniło, ale i bolało mnie to, że sama pogrążyła siebie i swoją przyszłość, mimo że jak na tacy dostała szansę na lepsze życie. Zachodziłam w głowę, kiedy stała się tak zaślepioną i błądzącą kobietą.
Książka pokazuje, że pewne decyzje, często błahe, popełnione pośpiesznie lub nieumyślnie, mogą mieć ogromny wpływ na całą resztę naszego życia. Popełnione błędy mogą rzucać cień na przyszłość, a ludziom jedyne, co wtedy pozostaje, to ponoszenie konsekwencji swoich czynów.
Książka daje przestrogę i uczy, by nie poddawać się złudzeniom, namiętnościom, porywom emocji, ale by zachowywać zdrowy rozsądek, myśleć nie tylko o teraźniejszości, nie tylko o sobie, by mieć świadomość tego, jak poważne skutki mogą ciągnąć za sobą wszelkie nasze czyny.
Powieść pozostawiła mnie z rozdartym sercem i głową pełną chaosu. Podobnie jak jej poprzedniczka była poruszającą, emocjonującą lekturą, niosącą wiele przesłań, skłaniającą do refleksji, ukazującą życie zwykłych ludzi, którzy mogliby istnieć naprawdę.
W dalszym ciągu jestem zauroczona piórem i historiami tworzonymi przez Izabelę M. Krasińską. Takie powieści uwielbiam. Takich powieści szukam. Takich powieści momentami mi brakuje na rynku czytelniczym. Dlatego jestem wdzięczna, że mogłam poznać tę serię i już nie mogę się doczekać, aż zagłębię się w historię ,,Urszuli''. Czuję, że ta również nie pozostawi mnie obojętną.


Komentarze
Prześlij komentarz