,,Jest taki moment. Sobotni poranek. Cisza, spokój, kompletny relaks. Budzisz się obok osoby, którą kochasz. Nie jest w tej chwili najbardziej atrakcyjna, choć ja uwielbiam tę słodką naturalność, rozwichrzone włosy i zaspane oczy […].
I wtedy przychodzi ten moment. Patrzycie na jej śpiącą twarz, a ona powoli otwiera oczy. Delikatnie uśmiecha się na wasz widok. Nie mówicie nic, bo słowa nie są potrzebne. W ciszy obserwujcie się i czujecie, że to może trwać. Ale nagle ona mruży oczy i mówi: ,,Kocham cię’’.
,,Postscriptum’’ to kontynuacja ,,Nic więcej’’
Piotra Pietrzaka od wydawnictwa Videograf S.A.
W pierwszym tomie poznaliśmy Piotra, młodego
miłośnika sztuki, który chciał korzystać z życia, zaznawać przygód i tego, co
mu ono oferowało. Kiedy na jego drodze pojawiła się Agnieszka, Piotr był
przekonany, że właśnie poznał tę jedyną. Jednakże wskutek pewnych wydarzeń, relacja tych dwojga nagle i znacząco została zachwiana.
,,Nic więcej’’ zakończyło się w sposób otwarty, dlatego byłam ciekawa tego, jak potoczą się dalsze losy bohaterów. ,,Postscriptum’’ nie jest do końca kontynuacją ,,Nic więcej’’, ale dopełnieniem tamtej historii. Autor serwuje nam retrospekcję, dzięki której cofamy się do przeszłości, poznajemy niełatwe dzieciństwo głównego bohatera i to, jak ono go kształtowało. Uważam, że ten sposób poprowadzenia fabuły był naprawdę ciekawy, a czytelnik dostał wyraźniejszy obraz postaci Piotra. Dowiadujemy się także, jak toczyły się losy głównego bohatera tuż po rozstaniu z ukochaną osobą, jak próbował stawać na nogi, by po chwili znów boleśnie zderzyć się z ziemią.
To powieść o życiu, o zwykłych ludziach, o przeszłości, która tak często powraca, o potrzebie kochania i bycia kochanym, o problemach, sukcesach i porażkach, radościach i smutkach.
Trudno opowiedzieć o fabule ,,Postscriptum’’ nie zdradzając za wiele i nie spojlerując przypadkiem czegoś tym
czytelnikom, którzy jeszcze nie spotkali się z tą serią. Dlatego przejdę do
kwestii tego, jakie wrażenia wywarła na mnie owa książka.
Na wstępie chciałabym zaznaczyć, że drugi tom
spodobał mi się bardziej niż pierwszy. W ,,Nic więcej’’ przeszkadzała mi zbyt
duża ilość intymnych scen i to, że większość z nich została opisana w sposób
bardzo dosadny, szczegółowy, czasami wręcz wulgarny. Poza tym sama postać Małgorzaty
nieustannie mnie drażniła, przez co nie miałam zbyt dużej przyjemności z
czytania tamtej książki.
W ,,Postscriptum’’ było pod tym względem nieco
lepiej. Małgorzata pojawiała się tylko we wspomnieniach bohaterów, a ilość
intymnych scen była znacznie mniejsza i znacznie bardziej wyważona. Niemniej
pojawiały się i takie fragmenty, obok których nie byłam w stanie przejść
obojętnie. Używki, narkotyki, hedonistyczne podejście bohaterów do życia, uwodzenie
bez opamiętania i liczne romanse, w które wdawał się główny bohater – tego
wciąż tutaj nie brakowało. Wisienką na torcie okazał się jednak przyjaciel głównego bohatera, Roberto, który chcąc zaznać ostatnich chwil wolności
przed swoim ożenkiem, postanowił uwodzić inne kobiety. Być może dla niektórych jest to w porządku, lecz dla mnie niekoniecznie.
Pojawiło się tutaj parę scen, które nie wnosiły zbyt wiele do fabuły, ale jest to seria debiutancka, więc na ten aspekt akurat przymknęłabym oko.
Te kwestie zadziałały u mnie na minus, natomiast co do zalet: Nie sposób nie wspomnieć tu o Babci, która była bardzo dobrze wykreowaną postacią i przy tym tak cudowną, że chyba każdy czytelnik pragnąłby poznać ją osobiście. Dużą sympatią obdarzyłam także Daro, którego charakter, podejście do życia i sposób wysławiania się, niejednokrotnie zwalały mnie z nóg. W ogólnym rozrachunku stwierdzam, że jest to naprawdę dobrze napisana książka, która może trafić do wielu czytelników.
Jeżeli jeszcze nie czytaliście tej serii, a
macie taki zamiar, sięgnijcie najpierw po ,,Nic więcej’’, a dopiero potem po
,,Postscriptum’’. Być może odnaleźlibyście się w drugim tomie, nie znając pierwszego,
ale poznanie drogi bohaterów w odpowiedniej kolejności da wam lepszy,
klarowniejszy obraz całej historii.
Bez wątpienia ,,Postscriptum’’ jest książką,
która może wywołać w czytelniku ogrom emocji, zarówno tych pozytywnych, jak i
negatywnych. Bohaterów można albo lubić, albo nie, ale każdy z nich jest dobrze
wykreowany, charakterystyczny i realny. Sama
powieść skłania do przemyśleń i pozostaje w głowie czytelnika na długi czas.
,,Nic więcej’’ i ,,Postscriptum’’ to pozycje
idealne dla tych, którzy szukają emocjonalnych lektur, które nikogo nie
pozostawią obojętnym.
Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Videograf.
INFORMACJE O KSIĄŻCE:
TYTUŁ: Postscriptum
SERIA: Nic więcej (tom 2)
AUTOR: Piotr Pietrzak
WYDAWNICTWO: Videograf S.A.
GATUNEK: Literatura obyczajowa, romans
LICZBA STRON: 472
OPRAWA: Miękka
DATA WYDANIA: 02/03/2021
MOJA OCENA: 6/10


Komentarze
Prześlij komentarz