Z twórczością Tomasza Betchera po raz pierwszy zetknęłam się jakiś rok temu, kiedy przeczytałam książkę ,,Tam, gdzie jesteś". Byłam zachwycona sposobem, w jaki autor opisał tamtą historię i już wtedy wiedziałam, że będę chciała przeczytać każdą jego kolejną książkę.
Niedawno w moje ręce trafiło ,,Żołnierskie serce". I była to następna powieść, która tak bardzo mną zawładnęła.
Piotr jest żołnierzem, który po misji w Afganistanie boryka się z zespołem stresu pourazowego. Rzeczy, których doświadczył odbiły się nie tylko na jego ciele, ale i duszy. Postanawia przenieść się do małego miasteczka, aby odciąć się od trudnej przeszłości i szumu, jaki tworzą wokół niego media.
Emilia, Natalia i Janek to rodzeństwo, które już od najmłodszych lat nie miało łatwo. Wychowywali się w patologicznej rodzinie, a teraz z całym tym bagażem są zdani wyłącznie na siebie.
Jest to opowieść niezwykle poruszająca, głęboka i naładowana emocjami. Dotyka tematów trudnych, ale tylko tych istotnych. Nie ma tu nic błahego, nic niepotrzebnego, a każde zdanie ma bardzo mocny wydźwięk.
Z tej książki płynie mądrość i niejeden ważny przekaz. Nie brakuje w niej bólu, niejednokrotnie będzie w stanie roztrzaskać czytelnikowi serce, ale przy tym skłoni do zatrzymania się przy pewnych fragmentach na dłużej i głębszej refleksji.
Autor w sposób niezwykły potrafi kreować bohaterów, opowiadać o ich emocjach, skupiać się na szczegółach i tym, co tak często jest spychane poza margines.
Pisze przejmująco i z wyjątkową wrażliwością, by dotknąć najczulszych strun czytelnika.
O tego typu tytułach powinno być znacznie głośniej. Nie przejdźcie obok niego obojętnie.
Moja ocena: 8/10
Komentarze
Prześlij komentarz