Kiedyś jeszcze będzie pięknie. Niebo będzie tak samo niebieskie, słońce tak samo będzie raziło w oczy. Trawa pozostanie zielona. Wiatr będzie nadal rozwiewał nam włosy i tak samo będziemy się denerwować, gdy zacznie padać deszcz, a my nie weźmiemy z domu parasola.
Wciąż pamiętam, gdy po raz pierwszy zetknęłam się z piórem Magdaleny Witkiewicz. Była to powieść ,,Czereśnie zawsze muszą być dwie". Zachwyciła mnie tak bardzo, że z miejsca przepadłam w twórczości autorki, a równocześnie odkryłam, jak wyjątkowa może być polska literatura. Dzisiaj sięgam po książki Pani Magdy w ciemno, gdyż wiem, że nigdy się nie zawiodę. I nie inaczej było w przypadku ,,Córki generała".
Najnowszy tytuł przenosi nas do przeszłości, do przedwojennego Gdańska. Tam poznajemy kilku bohaterów, ludzi młodych, pełnych życia, mających swoje plany i marzenia. Jest też i ona - córka niemieckiego generała - zakochana w pewnym Polaku. Nikt z nich nie chciał wierzyć, że na dniach świat zajmie wojna, która zmieni wszystko i wszystkich. Czy niewinne uczucia przetrwają? Czy ci, którzy musieli odejść jeszcze kiedykolwiek powrócą?
Ta zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami powieść dotyka najczulszych strun duszy, poruszając do głębi i wciągając już od pierwszych zdań. Opowiada historię trudną i bolesną, która nie raz potrafi chwycić za serce czy wzbudzić łzy w oczach. Ale przy tym - jak każda książka Pani Witkiewicz - niesie ze sobą nadzieję na to, że jeszcze kiedyś znów będzie dobrze. Tak jak na ciemnym niebie nad wzburzonym morzem powoli zacznie przebijać się słońce.
Autorka w sposób barwny i wiarygodny oddała tutaj klimat wojennego Gdańska. Wszystkie wydarzenia oraz postacie wydają się rzeczywiste, a czytelnik odnosi wrażenie jak gdyby obserwował to będąc tuż obok.
To pozycja, w której teraźniejszość przeplata się z przeszłością, a fabuła pisana jest z perspektywy kilku bohaterów, dzięki czemu możemy spojrzeć na wszystko ich oczami.
Jak dla mnie jest to jak dotąd najlepsza książka, którą przeczytałam w tym roku. I bez wątpienia do samego jego końca pozostanie jedną z najważniejszych premier. Mnie ten tytuł równocześnie złamał, jak i zachwycił. Do dzisiaj nie potrafię przestać o nim myśleć i wiem, że pozostanie on w mojej pamięci na długi, długi czas. Nie możecie przejść obok niego obojętnie.
To historia obowiązkowa dla wszystkich miłośników opowieści Magdaleny Witkiewicz. Szczególnie dla tych, których zachwyciła powieść ,,Jeszcze się kiedyś spotkamy". ,,Córka generała" została utrzymana w bardzo podobnym klimacie. Sięgnijcie po tę książkę i pozwólcie sobie się w niej zatracić. Gwarantuję, że nie będziecie zawiedzeni.
Zawsze w życiu jest coś za coś. I dlatego chyba nie ma sensu się zastanawiać nad wyborami, których nigdy nie mieliśmy szansy dokonać. Życie jest tak pomyślane, że decyzje podejmujemy tylko raz. Gdy wybierzemy złą drogę i pobłądzimy w lesie, możemy zawrócić, ale przy wyborze drogi życiowej jest nieco inaczej. Czasu nie można cofnąć.
Za egzemplarz dziękuję autorce, Magdalenie Witkiewicz.
Moja ocena: 9/10
Komentarze
Prześlij komentarz