O wojnie powstało już bardzo wiele książek. Mogłoby się wydawać, że żadna kolejna nie wniesie do tego tematu niczego nowego.
Nie jest to jednak prawdą.
Zwłaszcza jeśli chodzi o książkę, która nie jest następną wyimaginowaną historią, ale zapisem rozmów z rzeczywistymi kobietami, które na własnej skórze doświadczyły dramatu drugiej wojny światowej.
Monika Fibic w reportażu "Wojna jest kobietą" spotkała się z 39 Paniami, które zgodziły się opowiedzieć swoją historię. Część z nich we wrześniu 1939 była jeszcze dziećmi, część już nastolatkami. Wszystkie jednak pamiętają tamte wydarzenia i to, jak odbiły się one na całym ich późniejszym życiu. Autorka przyznaje, jak niektórym z nich trudno było powracać do tamtych wspomnień, jak szkliły im się oczy, ilekroć przypominały sobie coś bolesnego...
Kiedy poruszana jest tematyka wojny, zazwyczaj wspomina się o mężczyznach, którzy gotowi byli oddać na niej swoje życie, bądź o wielkich generałach, na cześć których powstają pomniki i o których pisze się w podręcznikach do historii. Rzadko kiedy mówi się wtedy jednak o kobietach. O zwykłych, prostych kobietach, które może nie dokonały w tamtych czasach nie wiadomo jak wielkich rzeczy, ale również miały w nich swój ważny udział. To one musiały dbać nie tyle o siebie, co często o swoje dzieci. To one doświadczały przemocy z rąk okupantów, to one musiały uciekać przed gwałtem. Również się bały, również walczyły, pomagały. I również zasługują na pamięć.
Tę pamięć oddała im autorka tej książki. I moim zdaniem dokonała wspaniałej rzeczy, tym bardziej że świadkowie tamtych czasów coraz szybciej od nas odchodzą. Doskonale widać to już na przykładzie tego tytułu. Pojawiło się w nim 39 kobiet, z czego 11 nie ma już wśród nas. A rozmowy zaczęły powstawać zaledwie rok temu, ubiegłej jesieni...
Fakt ten napawa smutkiem, ale jednocześnie zwraca uwagę, byśmy nieustannie pamiętali o tamtych ludziach i dali im szansę na opowiedzenie własnej historii. Bo każda historia, nawet jeśli prosta czy krótka, jest równie ważna. Dlatego, że jest prawdziwa.
Zachęcam Was do sięgnięcia po ten reportaż. Nie pozwólmy odejść tym wspomnieniom w zapomnienie.
Za egzemplarz dziękuję autorce, Monice Fibic.

Komentarze
Prześlij komentarz