Tę historię opowiedziała śmierć. To ona jest tutaj narratorem i to właśnie ona przedstawia losy każdego bohatera. Mogłoby się wydawać, że jest przy tym oziębła czy budząca przerażenie, ale tak naprawdę niesie w sobie wiele empatii i wrażliwości na to, w jaki sposób przychodzi jej zabrać ze sobą daną duszę.
Akcja książki toczy się w Niemczech, w czasie drugiej wojny światowej. Mamy tu jednak obraz zwykłych ludzi, którzy nigdy nie chcieli wojny, a nie mając wyjścia musieli nauczyć się życia w nowej rzeczywistości, choć i dla nich było to trudne.
Tytułową złodziejką książek jest kilkunastoletnia dziewczynka, Liesel Meminger. Książki były dla niej swego rodzaju ucieczką i ratunkiem, czymś, obok czego nie potrafiła przechodzić obojętnie. To postać, która od samego początku nie miała łatwo, ale dzięki temu, że czytelnik może śledzić jej postawę i drogę od najmłodszych lat, tym większą zażyłość z nią czuje.
Jest to książka bez wątpienia trudna i smutna, poruszająca tematy straty, cierpienia czy wojny, która nigdy nie powinna była się wydarzyć. Jednak przy tym jest to także książka, która potrafi wzruszyć, ścisnąć za serce i wywołać niejedną refleksje. Dla niejednych ta historia będzie mogła pozostać w pamięci na długi czas. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć.
Moja ocena: 8/10
Ludzie zwykle odkładają najważniejsze słowa na później, a ich bliscy odnajdują je w pośmiertnych listach.
Rudy Steiner bał się pocałować złodziejkę książek. Tak długo o tym marzył. Tak niewiarygodnie mocno ją kochał. Kochał ją tak bardzo, że już nigdy jej o to nie poprosił i zszedł do grobu, nie zaznawszy smaku jej ust.
Z nieznanych mi powodów umierający zawsze zadają pytania, na które znają odpowiedź. Może dlatego, że przed śmiercią muszą się upewnić, że jednak mieli rację.
Nienawidziłam słów i kochałam je.
Mam nadzieję, że nauczyłam się ich używać.
Tych spraw nigdy nie rozumiałem i nie zrozumiem - ile ludzie są w stanie znieść.

Komentarze
Prześlij komentarz